Terapia ultradźwiękowa

Ultradźwiękami określa się drgania mechaniczne o częstotliwości przekraczającej granicę słyszalności ucha ludzkiego. W fizykoterapii stosuje się głównie częstotliwości od 0,8 do 3,5 MHz. Efekt terapeutyczny powstaje dzięki pochłanianiu energii przez tkanki w trakcie zabiegu nadźwiękawiania.

Wpływ biologiczny: wzrost syntezy kolagenu i elastyny, czyli włókien zapewniających elastyczność skóry, przyspieszenie syntezy DNA, redukcja rozstępów, rozszerzenie naczyń krwionośnych i przekrwienie narządów, wewnątrzkomórkowy wzrost syntezy wapnia, zmiany w szybkości przewodzenia włókien nerwowych. Powyższe skutki biologiczne są podstawą leczniczego działania ultradźwięków, które wywołują w organizmie określone skutki terapeutyczne.

WSKAZANIA DO TERAPII ULTRADŹWIĘKOWEJ:

  • stany zapalne,
  • zespoły bólowe w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawów,
  • bóle kręgosłupa,
  • zespół bólowy rwy kulszowej,
  • zespół bolesnego barku,
  • zespół bolesnego łokcia,
  • bóle fantomowe,
  • obrzęki,
  • choroby zwyrodnieniowe stawów,
  • nerwobóle,
  • szczękościsk,
  • blizny,
  • owrzodzenie goleni,
  • w celu przyspieszenia zdrowienia tkanek,
  • do odbudowy i poprawy krążenia,
  • w celu zwiększenia rozciągliwości tkanki łącznej,
  • w przypadku przyspieszenia zrostu kostnego,
  • zmniejszają napięcie mięśni, ścięgien i więzadeł,
  • podawanie leku – fonoforeza.

Ultradźwięki wykorzystuje się również w zabiegu fonoforezy, nieinwazyjnym zabiegu wprowadzania leku do organizmu. W celu wzmocnienia działania ultradźwięków, zamiast tradycyjnego środka sprzęgającego, stosuje się żel zawierający substancje czynne − przeciwzapalne, przeciwbólowe, poprawiające ukrwienie lub ułatwiające uelastycznienie blizn. Wprowadzanie ich do tkanek za pomocą ultradźwięków zapewnia szybsze i głębsze wnikanie substancji leczniczych.